Материал из энциклопедии Руниверсалис
Латинский
Морфологические и синтаксические свойства
Основа инфекта: insimulā-
|
|
Praesens
|
| Indicatīvus
|
Coniunctīvus
|
Imperatīvus
|
| Act.
|
Pass.
|
Act.
|
Pass.
|
Act.
|
Pass.
|
| Sing.
|
1 p.
|
insimulō
|
insimulor
|
insimulem
|
insimuler
|
—
|
—
|
| 2 p.
|
insimulas
|
insimulāris
|
insimules
|
insimulēris
|
insimulā
|
insimulare
|
| 3 p.
|
insimulat
|
insimulātur
|
insimulet
|
insimulētur
|
—
|
—
|
| Plur.
|
1 p.
|
insimulāmus
|
insimulāmur
|
insimulēmus
|
insimulēmur
|
—
|
—
|
| 2 p.
|
insimulātis
|
insimulāmini
|
insimulētis
|
insimulēmini
|
insimulāte
|
insimulamini
|
| 3 p.
|
insimulant
|
insimulantur
|
insimulent
|
insimulentur
|
—
|
—
|
|
|
Imperfectum
|
| Indicatīvus
|
Coniunctīvus
|
| Act.
|
Pass.
|
Act.
|
Pass.
|
| Sing.
|
1 p.
|
insimulābam
|
insimulābar
|
insimulārem
|
insimulārer
|
| 2 p.
|
insimulābas
|
insimulabāris
|
insimulāres
|
insimularēris
|
| 3 p.
|
insimulābat
|
insimulabātur
|
insimulāret
|
insimularētur
|
| Plur.
|
1 p.
|
insimulabāmus
|
insimulabāmur
|
insimularēmus
|
insimularēmur
|
| 2 p.
|
insimulabātis
|
insimulabamini
|
insimularētis
|
insimularēmini
|
| 3 p.
|
insimulābant
|
insimulabantur
|
insimularent
|
insimularentur
|
|
|
Futūrum I
|
| Indicatīvus
|
Imperatīvus
|
| Act.
|
Pass.
|
Act.
|
| Sing.
|
1 p.
|
insimulābo
|
insimulabor
|
—
|
| 2 p.
|
insimulābis
|
insimulaberis
|
insimulāto
|
| 3 p.
|
insimulābit
|
insimulabitur
|
insimulāto
|
| Plur.
|
1 p.
|
insimulabimus
|
insimulabimur
|
—
|
| 2 p.
|
insimulabitis
|
insimulabimini
|
insimulatōte
|
| 3 p.
|
insimulabuntur
|
insimulanto
|
| Infīnitivus praesentis actīvi
|
insimulāre
|
| Infīnitivus praesentis passīvi
|
insimulāri
|
| Participium praesentis actīvi
|
insimulāns
|
| Gerundium
|
insimulandī
|
| Gerundivum
|
insimulandus, -a, -um
|
Основа перфекта: insimulāv-
|
|
Perfectum
|
Plusquamperfectum
|
Futūrum II
|
| Indicatīvus
|
Coniunctīvus
|
Indicatīvus
|
Coniunctīvus
|
Indicatīvus
|
| Act.
|
Act.
|
Act.
|
Act.
|
Act.
|
| Sg.
|
1 p.
|
insimulāvī
|
insimulāverim
|
insimulāveram
|
insimulāvissem
|
insimulāverō
|
| 2 p.
|
insimulāvisti
|
insimulāveris
|
insimulāveras
|
insimulāvisses
|
insimulāveris
|
| 3 p.
|
insimulāvit
|
insimulāverit
|
insimulāverat
|
insimulāvisset
|
insimulāverit
|
| Pl.
|
1 p.
|
insimulāvimus
|
insimulāverimus
|
insimulāverāmus
|
insimulāvissēmus
|
insimulāverimus
|
| 2 p.
|
insimulāvistis
|
insimulāveritis
|
insimulāverātis
|
insimulāvissētis
|
insimulāveritis
|
| 3 p.
|
insimulāvērunt
|
insimulāverint
|
insimulāverant
|
insimulāvissent
|
insimulāverint
|
| Infīnitivus perfecti actīvi
|
insimulāvisse
|
Основа супина: insimulāt-
| Participium perfecti passivi
|
insimulātus, -a, -um
|
| Participium futuri activi
|
insimulātūrus, -a, -um
|
| Supinum I
|
insimulātum
|
| Supinum II
|
insimulātū
|
insimulo
Глагол, первое спряжение.
Приставка: in-[-]][-]]; корень: --.
Произношение
Семантические свойства
Значение
- обвинять, винить, возводить вину, навлекать подозрение (i. aliquem aliqua re, alicujus rei или aliquam rem); i. aliquem proditionis Cs обвинять кого-л. в измене; i. aliquem falso crimine L возводить на кого-л. напраслину; i. aliquem facinus tam malum Pl приписать кому-л. столь дурной поступок. ◆ Отсутствует пример употребления (см. рекомендации).
Синонимы
Антонимы
Гиперонимы
Гипонимы
Родственные слова
Этимология
От ??
Фразеологизмы и устойчивые сочетания
