Материал из энциклопедии Руниверсалис
Латинский
Морфологические и синтаксические свойства
Основа инфекта: incol-
|
|
Praesens
|
| Indicatīvus
|
Coniunctīvus
|
Imperatīvus
|
| Act.
|
Pass.
|
Act.
|
Pass.
|
Act.
|
Pass.
|
| Sing.
|
1 p.
|
incolō
|
incolor
|
incolam
|
incolar
|
—
|
—
|
| 2 p.
|
incolis
|
incoleris
|
incolas
|
incolāris
|
incole
|
incolere
|
| 3 p.
|
incolit
|
incolitur
|
incolat
|
incolātur
|
—
|
—
|
| Plur.
|
1 p.
|
incolimus
|
incolimur
|
incolāmus
|
incolāmur
|
—
|
—
|
| 2 p.
|
incolitis
|
incolimini
|
incolātis
|
incolamini
|
incolite
|
incolimini
|
| 3 p.
|
incolunt
|
incoluntur
|
incolant
|
incolantur
|
—
|
—
|
|
|
Imperfectum
|
| Indicatīvus
|
Coniunctīvus
|
| Act.
|
Pass.
|
Act.
|
Pass.
|
| Sing.
|
1 p.
|
incolēbam
|
incolēbar
|
incolerem
|
incolerer
|
| 2 p.
|
incolēbas
|
incolebāris
|
incoleres
|
incolerēris
|
| 3 p.
|
incolēbat
|
incolebātur
|
incoleret
|
incolerētur
|
| Plur.
|
1 p.
|
incolebāmus
|
incolebāmur
|
incolerēmus
|
incolerēmur
|
| 2 p.
|
incolebātis
|
incolebamini
|
incolerētis
|
incolerēmini
|
| 3 p.
|
incolēbant
|
incolebantur
|
incolerent
|
incolerentur
|
|
|
Futūrum I
|
| Indicatīvus
|
Imperatīvus
|
| Act.
|
Pass.
|
Act.
|
| Sing.
|
1 p.
|
incolam
|
incolar
|
—
|
| 2 p.
|
incoles
|
incolēris
|
incolito
|
| 3 p.
|
incolet
|
incolētur
|
incolito
|
| Plur.
|
1 p.
|
incolēmus
|
incolēmur
|
—
|
| 2 p.
|
incolētis
|
incolemini
|
incolitōte
|
| 3 p.
|
incolentur
|
incolunto
|
| Infīnitivus praesentis actīvi
|
incolĕre
|
| Infīnitivus praesentis passīvi
|
incoli
|
| Participium praesentis actīvi
|
incolens
|
| Gerundium
|
incolendi
|
| Gerundivum
|
incolendus, -a, -um
|
Основа перфекта: incolu-
|
|
Perfectum
|
Plusquamperfectum
|
Futūrum II
|
| Indicatīvus
|
Coniunctīvus
|
Indicatīvus
|
Coniunctīvus
|
Indicatīvus
|
| Act.
|
Act.
|
Act.
|
Act.
|
Act.
|
| Sg.
|
1 p.
|
incoluī
|
incoluerim
|
incolueram
|
incoluissem
|
incoluerō
|
| 2 p.
|
incoluisti
|
incolueris
|
incolueras
|
incoluisses
|
incolueris
|
| 3 p.
|
incoluit
|
incoluerit
|
incoluerat
|
incoluisset
|
incoluerit
|
| Pl.
|
1 p.
|
incoluimus
|
incoluerimus
|
incoluerāmus
|
incoluissēmus
|
incoluerimus
|
| 2 p.
|
incoluistis
|
incolueritis
|
incoluerātis
|
incoluissētis
|
incolueritis
|
| 3 p.
|
incoluērunt
|
incoluerint
|
incoluerant
|
incoluissent
|
incoluerint
|
| Infīnitivus perfecti actīvi
|
incoluisse
|
Основа супина: incult-
| Participium perfecti passivi
|
incultus, -a, -um
|
| Participium futuri activi
|
incultūrus, -a, -um
|
| Supinum I
|
incultum
|
| Supinum II
|
incultū
|
in-co-lo
Глагол, переходный, третье спряжение.
Участники ситуации, описываемой с помощью incolo:
субъект (nom.),
место (aсс.).
Приставка: in-[-]][-]]; корень: -col-; окончание: -o.
Произношение
Семантические свойства
Значение
- обитать, жить где-либо, населять какое-либо место ◆ Gallia est omnis divisa in partes tres, quarum unam incolunt Belgae, aliam Aquitani, tertiam qui ipsorum lingua Celtae, nostra Galli appellantur.Галлия по всей своей совокупности разделяется на три части: в одной из них живут бельги, в другой — аквитаны, в третьей — те племена, которые на их собственном языке называются кельтами, а на нашем — галлами. Гай Юлий Цезарь, «Commentarii de bello Gallico»
Синонимы
Антонимы
Гиперонимы
Гипонимы
Родственные слова
Этимология
Происходит от incolere «обитать, жить», далее из in- «в» + colere «обрабатывать, культивировать; жить», далее из праиндоевр.| *kwel- «кружить»
Фразеологизмы и устойчивые сочетания
Библиография