Материал из энциклопедии Руниверсалис
Латинский
Морфологические и синтаксические свойства
Основа инфекта: erivā-
|
|
Praesens
|
| Indicatīvus
|
Coniunctīvus
|
Imperatīvus
|
| Act.
|
Pass.
|
Act.
|
Pass.
|
Act.
|
Pass.
|
| Sing.
|
1 p.
|
erivō
|
erivor
|
erivem
|
eriver
|
—
|
—
|
| 2 p.
|
erivas
|
erivāris
|
erives
|
erivēris
|
erivā
|
erivare
|
| 3 p.
|
erivat
|
erivātur
|
erivet
|
erivētur
|
—
|
—
|
| Plur.
|
1 p.
|
erivāmus
|
erivāmur
|
erivēmus
|
erivēmur
|
—
|
—
|
| 2 p.
|
erivātis
|
erivāmini
|
erivētis
|
erivēmini
|
erivāte
|
erivamini
|
| 3 p.
|
erivant
|
erivantur
|
erivent
|
eriventur
|
—
|
—
|
|
|
Imperfectum
|
| Indicatīvus
|
Coniunctīvus
|
| Act.
|
Pass.
|
Act.
|
Pass.
|
| Sing.
|
1 p.
|
erivābam
|
erivābar
|
erivārem
|
erivārer
|
| 2 p.
|
erivābas
|
erivabāris
|
erivāres
|
erivarēris
|
| 3 p.
|
erivābat
|
erivabātur
|
erivāret
|
erivarētur
|
| Plur.
|
1 p.
|
erivabāmus
|
erivabāmur
|
erivarēmus
|
erivarēmur
|
| 2 p.
|
erivabātis
|
erivabamini
|
erivarētis
|
erivarēmini
|
| 3 p.
|
erivābant
|
erivabantur
|
erivarent
|
erivarentur
|
|
|
Futūrum I
|
| Indicatīvus
|
Imperatīvus
|
| Act.
|
Pass.
|
Act.
|
| Sing.
|
1 p.
|
erivābo
|
erivabor
|
—
|
| 2 p.
|
erivābis
|
erivaberis
|
erivāto
|
| 3 p.
|
erivābit
|
erivabitur
|
erivāto
|
| Plur.
|
1 p.
|
erivabimus
|
erivabimur
|
—
|
| 2 p.
|
erivabitis
|
erivabimini
|
erivatōte
|
| 3 p.
|
erivabuntur
|
erivanto
|
| Infīnitivus praesentis actīvi
|
erivāre
|
| Infīnitivus praesentis passīvi
|
erivāri
|
| Participium praesentis actīvi
|
erivāns
|
| Gerundium
|
erivandī
|
| Gerundivum
|
erivandus, -a, -um
|
Основа перфекта: erivāv-
|
|
Perfectum
|
Plusquamperfectum
|
Futūrum II
|
| Indicatīvus
|
Coniunctīvus
|
Indicatīvus
|
Coniunctīvus
|
Indicatīvus
|
| Act.
|
Act.
|
Act.
|
Act.
|
Act.
|
| Sg.
|
1 p.
|
erivāvī
|
erivāverim
|
erivāveram
|
erivāvissem
|
erivāverō
|
| 2 p.
|
erivāvisti
|
erivāveris
|
erivāveras
|
erivāvisses
|
erivāveris
|
| 3 p.
|
erivāvit
|
erivāverit
|
erivāverat
|
erivāvisset
|
erivāverit
|
| Pl.
|
1 p.
|
erivāvimus
|
erivāverimus
|
erivāverāmus
|
erivāvissēmus
|
erivāverimus
|
| 2 p.
|
erivāvistis
|
erivāveritis
|
erivāverātis
|
erivāvissētis
|
erivāveritis
|
| 3 p.
|
erivāvērunt
|
erivāverint
|
erivāverant
|
erivāvissent
|
erivāverint
|
| Infīnitivus perfecti actīvi
|
erivāvisse
|
Основа супина: erivāt-
| Participium perfecti passivi
|
erivātus, -a, -um
|
| Participium futuri activi
|
erivātūrus, -a, -um
|
| Supinum I
|
erivātum
|
| Supinum II
|
erivātū
|
erivo
Глагол, первое спряжение.
Приставка: e-[-]][-]]; корень: --.
Произношение
Семантические свойства
Значение
- [rivus] отводить (aquas pluvias PM — v. l. к derivo) ◆ Отсутствует пример употребления (см. рекомендации).
Синонимы
Антонимы
Гиперонимы
Гипонимы
Родственные слова
Этимология
От ??
Фразеологизмы и устойчивые сочетания